CURRENT exhibition

juli

Time is just going on and on, the weather does its own thing, and past events keep running away from us.

The July exhibition is about memory.

ABOUT bent

We are Beeld & Taal students at the Gerrit Rietveld Academie Amsterdam.
Every month, in this space, one of us curates an exhibition consisting of the works of our group.

Hava Ozbas
Meike Legêne
Tamar Berends
Teun Grondman
Wietske Joan

Sign up for our newsletter and receive our monthly invitation for a new exhibition.

Upcoming curator(s):
Hava Ozbas - March, 2018 
Tamar Berends - April, 2018
Wietske Joan - May, 2018
Meike Legêne - June, 2018 
Teun Grondman - July, 2018 
All ( Augustus - September 2018 )

Contact

OTHER exhibitions

March

March is all about growth!
While everything in nature naturally changes, humans are forced by the phenomenon of free will to choose whether they like to change themselves in order to transform.
But what is required to become what we want to be? 

The Transformation exhibition does not answer a specific question. 
Instead it shows a vision on the subject itself. 

Definition of 'transformation'
/ˌtransfəˈmeɪʃ(ə)n,ˌtrɑːnsfəˈmeɪʃ(ə)n,ˌtranzfəˈmeɪʃ(ə)n,ˌtrɑːnzfəˈmeɪʃ(ə)n/

'' 1.    a marked change in form, nature, or appearance.
   2.    (mathematics logic) a process by which one figure, expression,  or function is converted into another one of  similar value. ''

The following artists participated: 
- Tamar Berends
- Teun Grondman
- Wietske Joan
- Meike Legêne 
- Hava Ozbas

This exhibition has been currated by Hava Ozbas.
Emailadress: hava.ozbas@rietveldacademie.nl  

Thank you for visiting ! 
 



 

March

juli

Time is just going on and on, the weather does its own thing, and past events keep running away from us.

The July exhibition is about memory.

juli

Living Within Walls

From May 4th to May 18th, six people from Beeld & Taal, Tamar, Francine, Wietske, Meike, Menno and Teun spent time in the capital of Europe. If you think about today's movements in Europe, or the European Union, you might think about debt, unrest, refugees, borders.
When you want to investigate these things, you must go to the place where they are concentrated and multiplied by twenty. Athens as the capital of modern Europe, and at the same time the originator of western democracy, twenty five hundred years ago.

For two weeks, which is not a long time, we tried to find out what it is like to live within walls: the walls of Fort Europe and those who dare to cross them, physical walls made out of bricks, metaphorical walls which limit your way of expression.

During the first week in Athens, each of us went their own way, exploring walls in a less or more engaged manner, but always with Athens as a centre source of inspiration. In the second week we brought our work together in a gallery in the most vibrant neighbourhood of Athens, Exarcheia. The physical exhibition "Living Within Walls" opened on Saturday May 13th and stayed open for four days, for a mostly Greek audience.

Now we bring the work to a wider audience, by making an exhibition which is not constrained within walls, available to anyone with a working internet connection. The website bent.rietveldacademie.nl is more of a digital space than a website like you would expect. You can wander around, horizontally and vertically, you can get lost and miss things.

The online space will be up for one month, after which bent.rietveldacademie.nl will keep existing, offering new work from Beeld & Taal, every time curated and redisigned by someone from the department. If you subscribe to the newsletter, you will receive an email every time the website is renewed.

Living Within Walls

Torenvriend

     Lelijke blonde kinderen met waterpokken kriolen voor me en eten mijn jongheid mijn sterfelijkheid voor ze springend de trein uit dansen. Als mieren. Een jongetje is toen hij zich omdraaide naar zijn moeder in de war met haar en mij en laat me een softijsje zien met zijn mond wijdopen. Ik probeer te begrijpen of hij naar me lacht.
Tegenover me zitten twee mensen die vrolijk met elkaar praten. Hun tanden lachen een knarsende pijn achterin mijn hoofd. Er komen twee andere kinderen. Meisjes compleet gekleed in roze en een jongen met Arabisch keppeltje die een show maken in de hal van de trein, paaldansen tussen de mensen door voor de deuren van de trein. Het is hun krullende haar, dat ik ze mag.
     Je zingt een liedje en ik vraag je voor wie je dit eerder hebt gezongen. Je moet van het moment genieten, zeg je. Wat jij doet is je geniet van het moment en dan stel je gelijk een vraag en dan verpest je het. We liggen in het zand. Zo met mijn gezicht in de zon voel je de kou niet. In de trein terug hoor ik een kind vertellen over de baai en haar torenvriend. Op de ruit staat EEUW of WUEE geschreven. Daarachter zie ik een graafmachine, een mintgroene, die zand uit de aarde schept om daar nieuwe stukken land van te maken.
     Jij zegt kijk een bos, en een woord dat ik niet begrijp maar op beest lijkt, en dan zeg je het is een verbeelding.

Monoloog

Het regende, een nacht lang, aan één stuk door.
Hij was niet een keer aanwezig, om mij rivieren te zien vullen.
Na drie nachten besloot de zon te schijnen.
Hoe durft ie, nu wel te verschijnen?
Hij is drie nachten te laat, loopt zeven rivieren achter, hij kent mij helemaal niet.
Van alles wat hij me gaf, was het lege stukje in me, sterker aanwezig dan de ringen die stonden voor eeuwige verbindingen. Hij wilde niet luisteren en ik kon niet stoppen met zingen.
Over zijn blik; mijn horizon.
Mijn begin en eindpunt. Voor ik het wist een punt.
Ik durf het niet meer uit te spreken, niet weg te geven, niet her te beleven.
Ik durf niet meer.
Omdat ze niet meer in naam van Liefde zijn: de tranen die vallen op een warm oppervlak van ‘wat liefde ooit was’.
Voor hem had ik wit aan. Bloot. Niets aan.
Voor eeuwig was het gisteren. Vandaag eenzaam.
Al gauw werden de verhalen omgedraaid van hoe hij bij mij wegging naar dat ik hem in de steek liet.
Terwijl hij de persoon was, die op onze eerste ontmoeting al op een heel ander planeet liep.
Ik hield van de sterren, hij van de planten en vergeleek mij met donkere wolken, waarachter de zon zich zou moeten verstoppen voor mijn duisternis? Hij had het goed mis.
Maar ik had het moeten weten.
Ik had het moeten weten, toen wij niet meer het beste uit elkaar konden halen.
Nee.
In plaats daarvan stopte ik hem in de mooiste kamer van hierbinnen, wilde ik het liefst een deel uitmaken van de zinnen die hij het leven wilde geven. Al was het maar voor heel even, het puntje op de i zijn, in plaats van het puntje op zijn tong, dat elke keer vergat waar onze verbintenis begon.
Ik ben heel lang staan wachten, zonder enige vooruitgang.
Elke dag probeerde ik opnieuw te vertrekken naar daar waar ik wel zou mogen zijn.
Met onder mijn blote voeten een tapijt van scherpe woorden, waarvoor ik mij niet meer kon behoeden. Verdwaald. Ik wist niet meer waar ik mezelf moest zoeken. In de hoop een keer gevonden te worden, liet ik sporen van tranen achter, maar na een jaar begonnen die ook op te raken.
Nu na twee jaar heb ik mijn weg naar 'niet meer terug' gevonden en is het om te mogen verschijnen meer dan drie nachten te laat, zijn de rivieren uitgemond tot zeven zeeën, is hij nog slechts een druppel in de oceaan, in plaats van een oprechte traan.
Kortom is het te laat om dingen recht te zetten, want om te helen, moet je een geweten hebben, een hart van goud, oog voor de ander hebben.
Bij deze spijt het me.